?

Log in

No account? Create an account
Jorik van der Hoek
04 October 2007 @ 04:13 pm
Onderstaand is weer een stukje dat ik schreef voor de Com'Info, het verenigingsblaadje van mijn studievereniging. Enjoy.

CIW and the City
Het is weer die tijd van het jaar. Vakantieliefdes worden per sms gedumpt, zwembroeken, tenten en opblaasboten worden weer onder in de kast geknikkerd en de eerste studieboeken en readers zijn waarschijnlijk al weer aangeschaft. Kortom, het begin van het studiejaar staat weer voor de deur. Voor sommigen een welkome hereniging met de vele vrienden en kennissen die ze in hun eerdere jaren als CIW’er hebben opgepikt, maar voor sommigen ook een heel nieuw begin. Nog maar net op kamers, weinig tot geen bekenden in Utrecht, en dan ook nog eens dat zooitje ongeregeld dat zich CIW’ers noemt als nieuwe studiegenoten. Ik kan je echter vertellen, heb vertrouwen. Zeker als je lid wordt van studievereniging SV Contact heb je voor je het weet een bescheiden wagonlading gezellige en gevarieerde vrienden. Maar dan moet je ze wel tegenkomen natuurlijk. Om je daarbij een zetje in de goede richting te geven, volgt hier een overzicht van wat een CIW’er zo gemiddeld uitspookt op een doorsnee dag.

07:00u
Vroeg opstaan? Dat deed je misschien nog wel eens op de middelbare school, maar hier kun je deze absurde bezigheid vrijwel definitief schrappen. Op een enkel tentamen na, begint de dag voor een CIW’er zo doorgaans tegen 10 á 11 uur. Nog even lekker doorslapen dus. 

11:00u
Rol uit bed, realiseer je dat je over een kwartier hoorcollege hebt op Drift 21, kleed je aan binnen 12 seconden en spring met een boterham in je mond op je fiets, richting centrum. Eenmaal aangekomen volg je een van de vele hoorcolleges die voor jou van toepassing zijn dit eerste jaar. Zo kun je luisteren naar de verschillende manieren om een film te analyseren bij Beeld en Geluid; de sociale en technologische aspecten van MMORPG Second Life ontdekken bij Geschiedenis en Theorie van de Nieuwe Media; en er achter komen dat een ogenschijnlijk simpel verzoek als ‘Is er nog koffie?’ aan de basis kan staan van ellenlange discussies tijdens het vak Samenhang in Tekst en Discourse (voor visuele ondersteuning: zoek op YouTube naar MISCOMMUNICATIE). Gelukkig is daar ook de pauze, om weer even bij te komen van al deze nieuwe informatie, wat natuurlijk meteen een prima gelegenheid is om wat te kletsen met je studiegenoten. De hoorcolleges duren gemiddeld ruim anderhalf uur, waardoor je dus meestal om 1 uur weer buiten staat. Tijd om een hapje te gaan eten.

13:00u
Utrecht biedt een breed scala aan lunchmogelijkheden. Zo is er natuurlijk het beroemde Broodje Mario op de Oude Gracht, waar je enkele meters verder een ook McDonald’s treft voor de meer fast-food-gëorienteerde voedselzoekenden onder ons. Je kunt er echter ook voor kiezen om koers te zetten richting winkelcentrum Hoog Catharijne bij het Centraal Station, om daar een pizzabroodje van Bakker Bart (persoonlijke favoriet!) te combineren met een shopsessie. Voor de liefhebbers van een fraai uitzicht is de La Place op het dak van de V&D ook zeker een aanrader, waar je een smakelijk broodje weg kunt werken terwijl je uitkijkt over het bruisende Utrecht. Of je gaat toch weer naar de McDonald’s, die ook een vestiging heeft in Hoog Catharijne, met een enorme zwart-wit panoramafoto van Utrecht op de muur. Het kan allemaal.

15:00u
Tijd om de kennis die je tijdens het hoorcollege hebt opgedaan toe te passen in een bijbehorend werkcollege. Hier ga je bijvoorbeeld aan de slag met een populair-wetenschappelijk verantwoorde website tijdens Communiceren in het Academisch Domein; verbeter je allerhande teksten op de site van de Gemeente Utrecht bij Instrueren en Overtuigen; en onderzoek je de mediahype rondom gorilla Bokito bij het vak Media, Cultuur en Maatschappij. Werkcolleges duren meestal ongeveer even lang als de hoorcolleges, dus tegen 5 uur is je dag studiegewijs afgelopen. Maar studentgewijs nog lang niet.

18:00u
Je gooit nog gauw een last-minute afgemaakte opdracht in een van de docentenpostvakjes op de Kromme Nieuwegracht 29 (waar je op de zolder tevens het hoofdkwartier van het bestuur van SV Contact vindt) als je je realiseert dat je lunch inmiddels alweer 5 uur geleden is en het dus tijd wordt om aan het avondeten te gaan denken. Het leukste is natuurlijk met een clubje medestudenten bij iemand thuis iets eetbaars proberen te produceren (pasta met tomatensaus, anyone?), maar je kunt er ook voor kiezen ergens in de binnenstad een studentenhap te gaan scoren. Zo kun je naar de Florin of de Stairway to Heaven gaan voor een gunstig geprijsde, degelijke maaltijd, maar kan ik ook zeker de Mick O’ Connels aanraden, vlakbij de Drift. In deze Ierse pub kun je op de maandag, dinsdag en woensdag voor vijf euro kiezen uit een vijftal wisselende maaltijden, variërend van een smakelijke kipsaté met rijst en kroepoek tot bijvoorbeeld de vegetarisch verantwoorde lasagna. Omdat Utrecht tevens ongeveer 327 Döner Kebab-zaken per vierkante meter kent (de Amsterdamsestraatweg is hier een sterk voorbeeld van), kun je er natuurlijk ook voor kiezen een turkse pizza (Lahmacun, voor de kenners) naar binnen te werken, voor doorgaans zo rond de twee euro. Vanwege de late sluitingstijden van deze tentjes, is het vooral onder studenten ook bijzonder populair om na het uitgaan hier nog een warme hap te nuttigen. Over uitgaan gesproken…

22:00u
Na een lange dag van intensief studeren is een koud biertje natuurlijk altijd bijzonder welkom. Je kunt hiervoor terecht in een van de vele cafeetjes die de binnenstad van Utrecht rijk is. Vlakbij Hoog Catharijne is café Olivier aan te raden, een relatief chique tent in een oude kerk, met bijzonder vriendelijk personeel. Aan de Oude Gracht kun je ook terecht bij Kafé België, waar je meer dan 100 biersoorten kunt proberen, terwijl je ondertussen geniet van een fijn bakje warme tortillachips met scherpe saus. Iets verderop, aan de andere kant van de gracht, tref je café ’t Oude Pothuys, een sfeervolle tent in een ruim keldercomplex (dus op grachtniveau), waar je op de woensdagavond van gratis live jazz kunt genieten. Als het op donderdag zo tegen middernacht loopt en je je genoeg moed hebt ingedronken om een dansje te willen wagen, kun je vanuit ’t Oude Pothuys meteen enkele deuren verder door naar poptempel Tivoli. Relaxte, licht ‘alternatieve’ dansmuziek en een goede sfeer. Is het echter de eerste dinsdag van de maand, dan zijn veel CIW’ers na de maandelijkse borrel te vinden in de Storm, en op de maandagavond is het vooral de Arena onder het stadhuis waar men uitgaand CIW treft. Die laatste is door de bierprijs van 1 euro vooral zo tegen het einde van de maand/studiefinanciering erg geliefd onder studenten. Voor meer informatie specifiek over het uitgaan in Utrecht wil ik jullie graag doorverwijzen naar een artikel van Robbie Vermeulen dat hij schreef voor de eerste Com’Info van vorig jaar. Dit artikel is te vinden op de site van SV Contact (www.svcontact.nl), bij het onderdeel “Com’Info” in het linkermenu.

04:00u
Het is na het uitgaan meestal rond deze tijd dat de CIW-student enigszins beneveld zijn fiets weer opzoekt, en koers zet naar zijn of haar studentenkamer. Of naar de studentenkamer van een zojuist ontmoette knappe dame of jongeman natuurlijk. Hoe dan ook, enige nachtrust zal zeker van pas komen, want morgen is er weer een dag. Gelukkig deden we niet aan vroeg opstaan.
-
 
 
Mood: happyhappy
Muziek: Good People - Jack Johnson
 
 
Jorik van der Hoek
29 September 2007 @ 03:09 pm
Er zijn volgens mij al 12 blogs geschreven over het geruchtmakende Letterenfeest van afgelopen donderdag, maar ik wil graag ook nog even een duit in het zakje doen.

Hoewel het feest op zich natuurlijk gewoon weer top was, waren er toch een aantal zaken die resulteerden in een wat zurige nasmaak voor sommigen. Belangrijkste punt van kritiek is natuurlijk DE RIJ. DE RIJ was vorig jaar al aanzienlijk, wat er in resulteerde dat op elk mogelijk platform door rij-veteranen waarschuwingen werden gegeven om in ieder geval je kaartje in de voorverkoop te scoren, en vooral ook een beetje op tijd te komen. De eerste waarschuwing werd door iedereen dankbaar in acht genomen (behalve door Lieke natuurlijk, maar die had dan ook een krom gezicht op haar muur getekend, naast haar scheve Boomerangkaartenhart, dus dat zien we wel even door de vingers), maar de tweede bleek toch moeilijker voor de kennelijk nachtbrakers van CIW. Eerlijk is eerlijk, ik zelf was precies op tijd (11:45), want ik heb zo'n 2 minuten in DE RIJ (die toen eigenlijk nog niet eens een rij genoemd kon worden) gestaan, terwijl zich op dat moment achter mij uit het niets plotseling zo'n 200 Letterenstudenten achter mij schaarden, in DE RIJ. Behoorlijk balen, aangezien de helft van ons groepje nog stond te pinnen, die dus wel in DE volwaardige RIJ mochten gaan staan. Een uur lang. Die garnalenpellers met een beveiligingsjasje bij de deur maakten het er overigens ook niet beter op.

Eenmaal binnen was het weer gezelligheid alom, hoewel het met de minuut drukker werd. En dat is een tweede punt van kritiek. De City Hall is een vrij claustrofobische locatie, met lage plafonds en nauwe gangetjes. Het kostte je werkelijk waar minstens een kwartier om van bijvoorbeeld de eerste zaal naar de Lounge Bar te komen. De Lounge Bar was overigens helemaal top, en daar heb ik dan ook een groot deel van de avond doorgebracht, niet in het minst door de gulle SV Contacttappers. Maargoed, die drukte zorgde er dus wel voor dat je bepaalde CIW'ers de hele avond niet of slechts zeer sporadisch zag, terwijl ze er toch echt waren. En aangezien ik een sociofiel ben, mag ik graag met een zo groot mogelijk scala van gezellige mensen een praatje maken. Wat er dus slechts ten dele voor mij inzat.

Enfin, al dit geklaag ten beste, ik ben uiteindelijk toch tot 5 uur blijven hangen, waarna ik door een van de eerdergenoemde garnalenpellers een hardhandig zetje richting uitgang kreeg, wat er door spekgladde bierdoorweekte vloeren in resulteerde dat ik werkelijk naar buiten werd gelanceerd. Al met al toch weer een bijzonder aardig avondje. Maar het kan volgend jaar wel beter.
 
 
Mood: contemplativecontemplative
Muziek: Heroin is so Passe - The Dandy Warhols
 
 
Jorik van der Hoek
12 September 2007 @ 10:33 am
Wil iemand Dorothé Luckxszk eindelijk eens vertellen dat het tegenwoordig vrijwel onmogelijk is om een 'volle' mailbox te krijgen (had iemand hier 5 gigabyte besteld?), en dat je je Solismail dus PRIMA kunt forwarden naar je hot- en/of gmail?

Als je mensen in twee dagen 4500 woorden wil laten schrijven over dooie Nederlandse filmbrouwers (doe überhaubt maar niet hè!), neem het dan zelf ook serieus, en kom niet aanzetten met 'Ja, omdat het de eerste opdracht was, wil ik het nog wel door de vingers zien.' en 'Oh, je hebt het nog niet af? Niet erg, lever het dan maar aan het einde van de dag in.' Word je niet blij van als je een nachtje hebt moeten doorhalen om het wel op tijd af te krijgen. 

WAAROM HEB IK DRIE DAGEN ACHTER ELKAAR COLLEGE OM 09:00 UUR?

Als je geen talent hebt, blijf dan thuis.

Dronken en onwel worden op een SV Contactborrel terwijl het buiten nog licht is, is gewoon not done. Eerstejaars of niet. (Edit: Dat bleek een geval van suikerziekte. Mijn excuses.)

Als de computer in het CIM je de eerste vijf keer je met een irritant piepje laat weten dat het inloggen mislukt is, zal hij dat de volgende tien keer ongetwijfeld blijven doen. DUS KAPPEN DAARMEE! IK PROBEER HIER EEN BLOG TE SCHRIJVEN!

Met je stonede kop lachen om de dood van Theo van Gogh is überhaubt al questionable, maar om half 10 's ochtends tijdens een werkcollege Repertoire Film, Tv en Nieuwe Media kun je het dus beter helemaal laten.

VERDORIE NOG STEEDS DAT PIEPJE! AAARGH!

Ik ben niet chagrijnig, ik heb gewoon nog geen koffie gehad.
-
 
 
Locatie: Utrecht, CIM
Mood: aggravatedaggravated
Muziek: Geen, iPodbatterij is leeg.
 
 
Jorik van der Hoek
14 August 2007 @ 02:01 pm

Ik was op vakantie en het was fijn.

En nu ben ik weer terug.

PS.
Tijdens die vakantie heb ik zo'n 60 pagina's aan reisverslag geschreven in een blauw schriftje (zéér 1995), dat binnenkort online als Flash-bestandje te aanschouwen valt (zéér 2007). Het adres is hier zsm te vinden. Dat je het weet.

 
 
Mood: cheerfulcheerful
Muziek: Road Trippin' - Red Hot Chili Peppers
 
 
Jorik van der Hoek
11 July 2007 @ 02:29 pm
Ik zat laatst op een feestje (het zal eens niet), en sprak daar een meisje waarmee ik op de basisschool had gezeten. Na die periode heb ik haar een tijdje niet meer gezien, maar toen ik het uitgaan tot in de kleine uurtjes ontdekte waren we al vrij snel weer herenigd. Het feit dat ze er een tijdlang een tumultueze sexrelatie op nahield met een van mijn huidige vrienden hielp ook. Op dat feestje zat ze me te vertellen dat ze op de basisschool altijd zo om me moest lachen. Ik was namelijk tot op zekere hoogte de clown van de klas. Tevens was ik nogal een nerdish, verlegen doch aanwezig, slim, klein, "hangin' with tha cool kids" en relationeel inadequaat mannetje. Afgezien van het feit dat ik nu bijna 2 meter lang ben, ben ik dus schrikbarend weinig veranderd. Het meisje had echter een speciale reden om mij grappig te vinden. Ik had haar namelijk ooit een mop verteld, waarvan ze, zoals de legende het wil, drie dagen non-stop de slappe lach van had gehad. Het hele incident stond mij niet meer bij, laat staan de mop. Of ze die dus even wilde reproduceren. Dat wilde ze wel. Ik moet zeggen dat het horen van deze mop na al deze jaren mij ten zeerste deed twijfelen aan mijn gevoel voor humor destijds, en nog veel meer aan dat van de dame in kwestie. Ik zal de mop voor de aardigheid eens even met jullie delen:

"Er zat een man in de trein. En hij had ook nog een koffer."

...

Ja, lees hem nog maar eens goed. Het is echt de hele mop.

...

Het feit dat de jongedame deze verzameling woorden, die ik met de beste wil van de wereld nog niet als mop kan betitelen, al die jaren heeft onthouden en deze nog steeds grappig vindt, verontrust mij ten zeerste. Ik weet dan ook niet goed of ik me gevleid moet voelen, of haastig mijn hielen moet lichten. Ik besluit omwille van de goede sfeer (en omdat ik naast nerdish, verlegen (echt) doch aanwezig, slim, lang, "hangin' with tha cool kids" en relationeel inadequaat ook nog eens danig narcistisch ben tegenwoordig) maar voor het eerste te kiezen.

Toch houdt deze gebeurtenis tot op de dag van vandaag nog bezig. Dus begon ik te denken. Een man? Met een koffer? In een trein? Ik kon er werkelijk geen chocola van maken. Laat staan dat ik er een touw aan kon vastknopen. Slapeloze nachten. Ik besloot na een intensieve grootscheepse denksessie (3 biertjes, 6 afleveringen Friends, het hele album van The Shins (Those to Come, aanradertje), nog 3 biertjes, een zak paprikachips en 2 seizoenen Scrubs. En nog wat biertjes.) het er maar op te houden dat het gewoon zo grappig was omdat het dat juist niet is. Je kent dat wel, het in een deuk liggen omdat dingen juist uitermate onhumorischtisch zijn. Denk aan nagesynchroniseerde bleekmiddelreclames, grappen over domme blondjes en Martijn Piggen. Die laatste meen ik slechts gelegenheidsgewijs, maar omdat ik weet dat Piggen het altijd erg fijn vindt om zijn eigen naam te lezen, wáár dan ook, plaats ik hem er toch bij in het rijtje.

Naast dus het feit van de grappige ongrappigheid denk ik dat we ook wel kunnen stellen dat de mop niet af is. Waarschijnlijk werd ik onderbroken voordat ik de kans kreeg hem afdoende af te ronden. Zo kan het zijn dat de toehoorders na de tweede zin al dusdanig ongecontroleerd begonnen te lachen, dat ze de rest niet meer meekregen. Of we moesten stil zijn omdat er weer eens een veterstrikdiploma werd uitgedeeld, je weet het nooit op die basisscholen. Omdat ik mij inmiddels met geen mogelijkheid meer kan herinneren wat het mogelijke vervolg was op de intrigerende opzet zoals die in deze blog staat, wil ik de geïnteresseerde lezer vragen een vervolg te bedenken, op een dusdanige wijze dat de mop daadwerkelijk grappig wordt, en ik eindelijk weer eens een nacht met een gerust hart goed kan gaan slapen.

Succes.
/
 
 
Mood: contemplativeintriged
Muziek: Crazy - Gnarls Barkley
 
 
 
Jorik van der Hoek

Hieronder een stukje dat ik schreef voor de laatste Com'Info, het blaadje van mijn studievereniging (SV Contact). Enjoy.

Over eerstejaars, de zomer en participatiegraden

De zon schijnt, korte rokjes duiken weer op in het straatbeeld, vogels tsjilpen en een persistente haan kwettert in mijn oor (inwoners van het schilderachtige Zuilen zullen begrijpen wat ik bedoel). Kortom, de zomer komt er weer aan! Het einde van dit collegejaar staat zodoende ook alweer voor de deur, wat een goed moment is om te gaan kijken wat de nabije toekomst ons bij CIW gaat brengen.

De zomer in mijn bol
Ik lig in het Julianapark, mij in een danig aangename staat van half-slaap te bevinden. De temperatuur is uitermate behaaglijk en uit enkele draagbare boxjes klinkt een van de vroege nummers van de Red Hot Chili Peppers. Het lekkere weer is zowel welkom als onverwachts (op het moment van schrijven is het begin april), hoewel de nogal bedroevende winter wel een warme zomer doet vermoeden. Met slechts één dag sneeuw afgelopen winter kun je als je héél stil bent het geweeklaag van de Elfstedentochtcommissie horen, meegedragen op de wind.

Tijdens de zomermaanden valt het me altijd weer op dat mensen veel leuker lijken te zijn geworden, ten opzichte van de koudere seizoenen. Waar we tijdens college de verschillende theorieën over communicatie leren, doet de glimlach van een leuk meisje in de zomer alle communicatieve impact van Face Threathening Acts, Toulmin-modellen en de verschillende overpeinzingen van de overal opduikende Habermas in het niet vallen. Bij mij althans.
Het valt me niet alleen op dat meisjes in de zomer leuker gekleed zijn (lees: minder kleren aanhebben), gezelliger zijn en spontaner overkomen, maar dat ze ook gewoon leuker zijn. Ik heb hier na jaren van intense studie een theorie over ontwikkeld. Ergens op de Uithof is een heel groot gat in de grond met een ronde steen eroverheen, waar in de winter alle mooie meisjes een winterslaap houden. Op de eerste mooie dag van het jaar wordt de steen eraf gerold en mogen alle knappe dames de wijde wereld in om overal de harten van jongemannen op hol te brengen, zolang de zon maar blijft schijnen. Als de bladeren weer beginnen te vallen begeven ze zich weer terug naar het gat, om daar hun schoonheid tijdens de eerdergenoemde winterslaap weer op te laden. Hoewel de realiseerbaarheid van dit post-puberale verhaaltje natuurlijk kant noch wal raakt, blijft het een bijzonder mooie gedachte.

De eerstejaars van de toekomst
Het aanbreken van dit mooie weer doet mij echter niet enkel realiseren dat ik toch werkelijk wat meer aan fitness moet gaan, nu mijn, veel te witte, armen en benen uit kledij met korte mouwen en pijpen tevoorschijn gaan komen. Het doet mij ook inzien hoe snel dit eerste jaar als CIW-student eigenlijk is verlopen. Zo sta je nog met zijn allen 390 liter bier te drinken op een doldriest introkamp, om nu alweer aan het laatste blok van het jaar te moeten beginnen. Binnenkort zijn we geen eerstejaars meer, maar ouderejaars. Het begrip tweede-, derde- of vierdejaars lijkt amper in gebruik bij deze studie, waardoor ik het angstige vermoeden heb na mijn periode als eerstejaars in de grijze massa te verdwijnen, die dus ‘ouderejaars’ heet. Het is sowieso opvallend in welke verhouding eerstejaars actief zijn binnen de vereniging, ten opzichte van de ouderejaars. Waar nu vrijwel iedereen in het eerste jaar elkaar tenminste van gezicht kent, is het bij de ouderejaars slechts een zeer klein percentage dat de verenigingsactiviteiten onveilig komt maken. Zo bereikte mij onlangs het verhaal van een eerstejaars CIW’er die recentelijk gehospiteerd had in een studentenhuis, waar tot zijn verrassing een tweetal derdejaars CIW bleek te wonen die hij absoluut niet kende, simpelweg omdat deze nooit op activiteiten buiten de collegebanken verschenen.

Deze zaken leiden bij mij tot een grote nieuwsgierigheid naar de nieuwe lading eerstejaars, die er al vrij snel aan zit te komen. Zijn wij, de eerstejaars van nu, uniek in onze participatiegraad (de laatste keer dat ik dat woord gebruikte was bij mijn eindexamen Economie 1, te deksel!), of zijn wij slechts de voorlopers van een nieuwe soort, ‘actieve CIW’ers’, die in een lange stoet al zingend en alcohol consumerend van activiteit naar activiteit poloneren? Het woord ‘poloneren’ heb ik overigens zelfs nog nooit gebruikt, maar aangezien mijn trouwe talenwonder Microsoft Word er geen rood streepje onder plaatst (zelfs geen groene), besluit ik het erop te wagen.

2.0
Als het aan ons nieuwe bestuur ligt, zal het zonder twijfel deur nummer 2 worden. Iedereen die op de Algemene Ledenvergadering van 4 april was, waar de bestuurswissel plaatsvond kon zien dat ze grote plannen hadden met de vereniging, waar alleen de site al een mooi voorbeeld van is. SV Contact 2.0, Faster, Bigger, Better, is het inspirerende motto van dit inspirerende vijftal. Hiervan is opvallend genoeg slechts één eerstejaars lid van, te weten Steven Kamminga, of ‘Super Smash Steve’, zoals hij in de Utrechtse tenniswereld bekend staat. Op de vraag of hij als eerstejaars wel opgewassen is tegen de verantwoordelijkheden die de functie van bestuurslid met zich meebrengt, antwoordde de kersverse onderwijscommissaris:
-“Ik heb er het volste vertrouwen dat ik als bestuurslid misschien zelfs nog wel een betere prestatie kan neerzetten dan op de tennisbaan. Tevens was ik natuurlijk al een jaar lid van de opleidingscommissie, dus ik denk dat mijn nieuwe rol als onderwijscommissaris goed in mijn straatje past.”

De grootschalige aanpak van dit nieuwe bestuur is echter zeker geen overbodige luxe. Zoals iedereen in het vorige nummer van de Com’Info heeft kunnen lezen, is er nogal wat commotie rondom de kwaliteit van de studie CIW. Hoewel de bachelor CIW te Utrecht uit recente onderzoeken naar voren komt als een van de beteren van zijn soort in Nederland, zijn er nog genoeg zaken waar zeker verbetering nodig is. Zo stipt bestuurslid Kamminga nadrukkelijk aan dat bijvoorbeeld het belang van het invullen van de evaluatieformulieren voor cursussen danig onderschat wordt. Als slechts 20% (!) van de studenten een beoordeling invult, is dit natuurlijk geen goede basis om positieve veranderingen door te voeren in de toekomstige invulling van deze cursussen. Dit, en meer van deze zaken, hebben ertoe geleid dat opleidingscoördinator en vaste Com’Info columnist Tom Koole binnenkort zogeheten ‘Heidagen’ gaat organiseren. Hier kunnen docenten en studenten op een afgezonderde locatie enkele dagen discussiëren over hoe de studie CIW verbeterd kan worden. Gelukkig gaan deze serieuze zaken wel gepaard met de broodnodige afwisseling in de vorm van gezamenlijk eten, voetballen en bier drinken. Want zoals Koole zelf al stelde, bij idealen hoort bier.

We kunnen al met al dus stellen dat er dus een hoop gaande is binnen de studie. Actieve nieuwe CIW’ers, een nieuw enthousiast bestuur en een opleidingscoördinator die met originele plannen aan een verbeterd CIW wil werken. Persoonlijk zie ik met al deze ontwikkelingen de toekomst zonnig in. Als nu het weer ook even zonnig blijft, ben ik een zeer tevreden CIW-student, die iedereen alvast een bijzonder fijne vakantie wil wensen!

 
 
Mood: cheerfulcheerful
Muziek: In My Head - Queens of the Stone Age
 
 
Jorik van der Hoek
05 June 2007 @ 01:00 am
Toch nog: een blog over kaas.

Waarom? Een bijzonder goede vraag. Sta me toe je het plaatje te schetsen.

Het was de donderdagavond waarop vrind Harro zijn verjaardag koos te vieren, in zijn tijdelijke Utrechtse verblijfplaats, gekenmerkt door een laddertje dat vraagt om ongelukken. Maargoed. Op deze verjaardag waren er allerhande mensen aanwezig, uit een breed scala van sociale structuren, met een gevarieerd pakket aan meningen en opvattingen. Kortom, er waren Utrechters en Deventenaren. En Piggen was er ook nog, maar dat is een geval apart. Hij was overigens wel de aanleiding van de gehele Kaas-Extravaganza zoals die plaats zou gaan vinden. Vrind Piggen heeft namelijk sinds kort een vriendinnetje. En toen hij vertelde over het wel en wee van deze prille relatie, constateerde ik messcherp dat relationele perikelen te metaforiseren zijn door het begrip 'kaas'.

Eerst nog als grap: 'Een relatie is net als kaas!' ... En dan niks zeggen hè. Dat vind ik nou mooi. Mensen op het verkeerde been zetten. Maar daarmee was de kous verre van af. Men wilde weten wáárom een relatie net als kaas was. Wist ik veel. Met enkel mijn duim, mouw en nek tot mijn beschikking, om respectievelijk dingen uit te kunnen zuigen, uit te kunnen schudden, en uit te kunnen kletsen, moest ik deze genante situatie tot een goed einde brengen. Gelukkig duurde het niet lang voordat mijn creatieve brein mijn grote mond te hulp schoot. Kijk maar:

  • 'Een relatie is net als kaas, want je hebt oude en jonge'
  • 'Een relatie is net als kaas, want soms moet je gewoon even in een buurtsuper een blokje kaas stiekem wegsnoepen zonder het hele blok aan te schaffen'
  • 'Een relatie is net als kaas, omdat je er soms gewoon even je kaasprikkertje in moet steken' (Fascinerend, dat universitaire studenten zó hard moeten lachen, als er een hint van suggestie bestaat dat er een mannelijk geslachtsdeel vergeleken wordt met een kaasprikkertje).
  • 'Een relatie is net als kaas, want dat is soms ook gerapst... rastp... geraspt!'
  • 'Een relatie is net als kaas, omdat je je de kaas ook niet van het brood moet moet laten eten!'
Diet laatste was wel vrij sterk, de rest is best rotzooi. Maar op het moment van origine werd er gelachen. Goed genoeg voor mij.

Ik wil even besluiten met iets heel anders. Ik merk namelijk in de verhalen van mijn medebloggers dat het negativiteit troef is tegenwoordig, in de generale toon van de schrijfsels. Waarom toch? Het leven is best fijn. De zon schijnt, vogeltjes fluiten, en het grote gros van jullie etters heeft ook nog eens een koddig vriendje of vriendinnetje. Sterker nog, het lijkt wel of ik nog de enige single in het gezelschap ben. En toch vrolijk blijven hè. Daar kunnen jullie nog wat van leren.


...
Wil een leuk meisje misschien met mij eens een blokje kaas gaan eten?
-
 
 
Mood: contemplativecontemplative
Muziek: Those to Come - The Shins
 
 
Jorik van der Hoek
26 May 2007 @ 12:34 am
Voor de mensen die het zich afvragen: ja, er zit inderdaad een blog aan te komen over kaas. En hoe kaas zich op metaforisch niveau verhoudt tot relaties in het algemeen. Jullie kunnen je borst dus vast natmaken. Maar ik ga nu eerst nog even slapen.

'TRUSTEN!
-
Tags:
 
 
Mood: tiredtired
Muziek: Sleep - The Dandy Warhols
 
 
Jorik van der Hoek
26 May 2007 @ 12:24 am

Robin en zijn vrouw, Robin en zijn vrouw
Die hebben twee robotkindjes
De een heet Jaquelien
En de ander die heet Melchior

Dit moet ik misschien even uitleggen. Dit is een liedje. Een liedje dat gezongen dient te worden op de maat van het introliedje van Bassie & Adriaan. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten is Robin de robot die Bassie per ongeluk fabriceerde door op onnavolgbare wijze een wekker en een radio te combineren en het leven te schenken. We hebben recentelijk bedacht dat Robin een robotvrouw krijgt, met volumptueze robotborsten. Ze krijgen twee robotkinderen, te weten Jaquelien (de duidelijk slimmere van de twee) en Melchior. Melchior is tegenwoordig veldwachter in Schubbekuttefloppeveen (zuid), alwaar hij onzeker doch bereidwillig de scepter poogt te zwaaien, om het hoofd te kunnen bieden aan allerhande criminaliteit. In Schubbekuttefloppeveen (zuid).

Piggen vertelde mij laatst overigens dat Bassie en Adriaan ook een X-rated versie kent, alwaar boef B100 meermaals met de moeders van zowel Bassie als Adriaan de liefde bedrijft. De moeder van Bassie is overigens verslaafd aan lachgas, waarmee ze blijkbaar al haar maaltijden prepareert. Ditzelfde lachgas zorgt ervoor dat Bassie altijd vrolijk is, omdat hij als kind een enorme overdosis van het spul binnenkreeg. Hij heeft tegenwoordig altijd wel een busje van het goedje op zak, om uitkomst te kunnen bieden bij treurige situaties, en persistente aanvallen met Griengas. Door Joris. De assistent van professor Archibald Chagrijn. Een soort onorthodoxe variant van Al Gore. Wat ze tegenwoordig al niet verzinnnen.
 
 
Mood: bouncybouncy
Muziek: The Jedi Song - Weird Al Yankovic
 
 
Jorik van der Hoek
Mijn kleine zusje is gisteravond Nederlands kampioen geworden, bij het basketbaltoernooi voor meisjes onder de 18. Je moet er maar zin in hebben.

Het viel mij overigens op (ik ga niet zo héél vaak mee naar dergelijke evenementen) hoe onsportief het er bij deze sport aan toe gaat. Mensen proberen met trommels en megafoons de tegenpartij af te leiden bij vrije worpen, er wordt niet geklapt als de tegenpartij zich voorstelt, en mocht je het in je domme hoofd halen (zoals ik) er een marginaal klapje uit te persen bij een werkelijk magistrale actie van een der dames van de tegenpartij, dan kun je rekenen op een absurd aantal als-blikken-konden-doden-dan-waren-deze-fataal-geweest blikken. Laat dan maar zitten hè.

Het gehele evenement speelde zich af in Katwijk aan Zee. Dat schijnt aan zee te liggen, hence the name. Niet dat ik verder iets van die zee gezien heb, want ik moest natuurlijk 24/7 de actieve toeschouwer uithangen, of met alle basketbalmoeders gezellig een biertje drinken aan de kantinebar. Over basketbalmoeders gesproken, mijn eigen gewaardeerde moeder is er eentje van het ergste soort. Zogauw ze op de tribune zit, wordt haar stem een stuk scheller, krijgt alles en iedereen de wind van voren, springt ze in haar eentje van de tribune om aanmoedigende strijdliederen te gaan zingen, en verlaat ze per definitie zo tegen het einde van de wedstrijd de zaal, omdat ze de spanning niet meer aankan. Verder mag ik haar best nog wel een beetje, maar tijdens dergelijke wedstrijden probeer ik altijd op een acceptabele afstand te gaan zitten.

Er moet echter wel even gezegd worden dat er inderdaad sprake was van een bijzonder spannende wedstrijd. Het eerste kwart speelden ze bijzonder sterk, en kwamen al snel op een lichte voorsprong. In het tweede en derde kwart gaven ze dit echter geleidelijk aan steeds verder weg, om via een gelijke pauzestand af te glijden naar een 15-punten achterstand. Het vierde kwart was een zenuwslopende aangelegenheid, waarbij ze om de zoveel tijd toch nog weer een puntje (2 eigenlijk, zo gaat dat in het basketbal) bij te snoepen. Uiteindelijk eindigden beide partijen op een score van 68, zodat er een verlenging van 5 minuten aan te pas moest komen. Mijn eerdergenoemde moeder zat zich hier al op te vreten, kun je nagaan. In de verlenging was het wederom uiterst spannend, maar wisten de dames van Perik Jumpers (het team van mijn zusje) uiteindelijk toch bij de laatste zoemer met een 75-70 score de winst en de beker te pakken. Het was chaos. Het netje van de basket werd door het zegevierende team afgeknipt, de coaches werden in volle tenue onder de douche geknikkerd, en het bier en de broodjes kroket achteraf vloeiden rijkelijk. Voor zover broodjes kroket kunnen vloeien, that is.

Maar alle sportgekheid op een stokje, ik moest weer eens terug naar Enschede voor een verjaardag. Mijn ouders waren niet te beroerd om mij bij station Borne vriendelijk doch beheerst uit de auto te schoppen, zodat ik een trein kon pakken, en zij naar de afterparty te Tubbergen konden vertrekken.

Om de rest van de avond nog even samen te vatten, ik kwam zo tegen half 11 aan op het feestje, dronk er bier en at er borrelnootjes, om zo tegen half 3 weer thuis te zijn en in mijn bedje te kruipen. Nu lekker chillen op de zondagmiddag, om morgen gezellig op de koffie te mogen, bij Dorothé Luykx (insiders-grapje). Jottem.


Met vriendelijke groeten,

Een stiekem best wel trotse Jorik uit het verleden.
 
 
Mood: pleasedproud
Muziek: Where's Your Head At - Basement Jaxx